Κλίμακα Αυτοαναφοράς Συχνότητας Προβληματικής Συμπεριφοράς [SRDS-36]

Περιγραφή Κλίμακας

Η Κλίμακα Αυτοαναφοράς Συχνότητας Προβληματικής Συμπεριφοράς [Self-Reported Delinquency – Problem Behavior Frequency Scale, SRDS-36] αποτελεί ένα ψυχομετρικό εργαλείο αξιολόγησης της συχνότητας εμφάνισης προβληματικών, παραβατικών ή συμπεριφορών υψηλού κινδύνου, όπως αυτές αναφέρονται από τους ίδιους τους συμμετέχοντες.

Η κλίμακα χρησιμοποιείται κυρίως σε μελέτες που αφορούν τη νεανική παραβατικότητα, τις συμπεριφορές κινδύνου, την αντικοινωνική συμπεριφορά και τη γενικότερη διερεύνηση προβλημάτων συμπεριφοράς κατά την παιδική, εφηβική και νεαρή ενήλικη ζωή.

Η προσέγγιση της αυτοαναφοράς επιτρέπει την καταγραφή συμπεριφορών που ενδέχεται να μην εμφανίζονται σε επίσημα αρχεία ή εξωτερικές αξιολογήσεις, παρέχοντας μια άμεση εικόνα της εμπλοκής του ατόμου σε συγκεκριμένες συμπεριφορές.

Στόχος Κλίμακας

Ο βασικός στόχος της SRDS-36 είναι η αξιολόγηση της έκτασης και της συχνότητας εμφάνισης προβληματικών συμπεριφορών, καθώς και η διερεύνηση των παραγόντων που σχετίζονται με αυτές.

Η κλίμακα χρησιμοποιείται για:

την καταγραφή της συχνότητας παραβατικών ή επικίνδυνων συμπεριφορών,

τη μελέτη της σχέσης μεταξύ προβληματικής συμπεριφοράς και ψυχοκοινωνικών παραγόντων,

την αξιολόγηση παραγόντων κινδύνου και προστατευτικών παραγόντων,

τη διερεύνηση αναπτυξιακών προτύπων συμπεριφοράς κατά την εφηβεία και τη νεαρή ηλικία.

Ανάλυση και Χρήση Δεδομένων

Η SRDS-36 περιλαμβάνει δηλώσεις ή ερωτήσεις σχετικά με συμπεριφορές που μπορεί να θεωρούνται προβληματικές, παραβατικές ή επικίνδυνες.

Οι συμμετέχοντες καλούνται να αναφέρουν πόσο συχνά έχουν εμπλακεί σε κάθε συμπεριφορά μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Οι κατηγορίες συμπεριφορών μπορεί να περιλαμβάνουν:

παραβατικές συμπεριφορές,

επιθετικές ή αντικοινωνικές συμπεριφορές,

συμπεριφορές παραβίασης κανόνων,

συμπεριφορές που σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο.

Η ανάλυση των δεδομένων μπορεί να περιλαμβάνει:

την περιγραφική στατιστική ανάλυση για τον υπολογισμό της συχνότητας εμφάνισης συμπεριφορών,

την ανάλυση αξιοπιστίας για την αξιολόγηση της εσωτερικής συνοχής της κλίμακας,

την παραγοντική ανάλυση για τον προσδιορισμό επιμέρους διαστάσεων προβληματικής συμπεριφοράς,

τη συσχετιστική ανάλυση για τη διερεύνηση σχέσεων με ψυχολογικούς, οικογενειακούς και κοινωνικούς παράγοντες.

Τα δεδομένα μπορούν να χρησιμοποιηθούν στον σχεδιασμό προγραμμάτων πρόληψης, στην αξιολόγηση παρεμβάσεων και στη μελέτη της ανάπτυξης αντικοινωνικών συμπεριφορών.

Βαθμονόμηση

Η βαθμολόγηση της SRDS-36 πραγματοποιείται μέσω κλιμάκων συχνότητας.

Οι συμμετέχοντες αξιολογούν τη συχνότητα εμπλοκής τους σε κάθε συμπεριφορά μέσω κλίμακας τύπου Likert, όπως:

1 = Ποτέ
έως
5 ή 7 = Πολύ συχνά.

Η συνολική βαθμολογία προκύπτει από το άθροισμα ή τον μέσο όρο των απαντήσεων.

Υψηλότερες βαθμολογίες υποδηλώνουν μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης προβληματικών ή παραβατικών συμπεριφορών.

Επιπλέον, μπορούν να υπολογιστούν επιμέρους δείκτες ανά κατηγορία συμπεριφοράς για την αναγνώριση συγκεκριμένων προτύπων κινδύνου.

Ψυχομετρική Αξιολόγηση

Η ψυχομετρική αξιολόγηση της SRDS-36 περιλαμβάνει τη διερεύνηση της αξιοπιστίας και της εγκυρότητας του εργαλείου.

Η αξιοπιστία εξετάζεται μέσω δεικτών εσωτερικής συνοχής, όπως ο Cronbach’s alpha, ενώ η εγκυρότητα αξιολογείται μέσω της σχέσης της κλίμακας με άλλους δείκτες αντικοινωνικής συμπεριφοράς, παραβατικότητας και ψυχοκοινωνικής προσαρμογής.

Οι κλίμακες αυτοαναφοράς παραβατικής συμπεριφοράς έχουν αποτελέσει σημαντικό εργαλείο στη μελέτη της αναπτυξιακής πορείας της αντικοινωνικής συμπεριφοράς και στη διερεύνηση παραγόντων που προβλέπουν την εμφάνιση ή τη μείωση προβληματικών συμπεριφορών.

Βιβλιογραφία

Jessor, R., & Jessor, S. L. (1977). Problem Behavior and Psychosocial Development: A Longitudinal Study of Youth. Academic Press.

Elliott, D. S., & Ageton, S. S. (1980). Reconciling Self-Report and Official Measures of Criminality. In The Sociology of Crime and Delinquency (pp. 30–51). Cambridge University Press.

Moffitt, T. E. (1993). Adolescent-Limited and Life-Course-Persistent Antisocial Behavior: A Developmental Taxonomy. Psychological Review, 100(4), 674–701.

Farrington, D. P. (1995). The Development of Offending and Antisocial Behaviour from Childhood: Key Findings from the Cambridge Study in Delinquent Development. Cambridge University Press.

Klaus, M., & Hodge, C. (1999). Self-Reported Delinquency and Adolescent Antisocial Behavior: A Review of the Literature. Journal of Adolescent Research, 14(1), 66–89.