Κλίμακα Σίγασης του Εαυτού

Περιγραφή

Η Silencing the Self Scale (STSS) είναι ένα ερωτηματολόγιο αυτοαναφοράς 31 προτάσεων, το οποίο αναπτύχθηκε από τις Jack και Dill το 1992. Αξιολογεί τον βαθμό στον οποίο ένα άτομο καταπιέζει τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις προσωπικές του ανάγκες προκειμένου να διατηρήσει σημαντικές διαπροσωπικές σχέσεις, να αποφύγει τις συγκρούσεις ή να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των άλλων.

Η κλίμακα βασίζεται στη θεωρία της σίγασης του εαυτού, η οποία αναπτύχθηκε αρχικά για την κατανόηση της κατάθλιψης στις γυναίκες. Σύμφωνα με τη θεωρία, οι κοινωνικές ανισότητες, οι παραδοσιακοί έμφυλοι ρόλοι και οι σχέσεις που χαρακτηρίζονται από περιορισμένη αμοιβαιότητα μπορούν να ενισχύσουν την αυτοθυσία, την απόκρυψη συναισθημάτων και την αξιολόγηση του εαυτού μέσα από εξωτερικά κριτήρια.

Στόχος

Βασικός στόχος της κλίμακας είναι η διερεύνηση των γνωστικών και διαπροσωπικών σχημάτων που οδηγούν ένα άτομο να περιορίζει την αυθεντική έκφραση του εαυτού του. Εξετάζει κατά πόσο το άτομο:

• αξιολογεί τον εαυτό του σύμφωνα με τις αντιλήψεις των άλλων,
• θεωρεί ότι η φροντίδα απαιτεί προσωπική αυτοθυσία,
• αποφεύγει να εκφράσει διαφωνίες ή αρνητικά συναισθήματα,
• παρουσιάζει μια εξωτερικά συμμορφωμένη εικόνα, διαφορετική από τις εσωτερικές του εμπειρίες.

Το εργαλείο χρησιμοποιείται για τη μελέτη της σχέσης της αυτοσίγασης με την κατάθλιψη, το άγχος, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, την ποιότητα των σχέσεων, την ανασφαλή προσκόλληση και τις ανισορροπίες ισχύος.

Υποκλίμακες

Η STSS περιλαμβάνει τέσσερις θεωρητικά διακριτές υποκλίμακες:

Εξωτερικευμένη αντίληψη του εαυτού: Αξιολογεί την τάση του ατόμου να κρίνει την προσωπική του αξία σύμφωνα με εξωτερικά πρότυπα και με τον τρόπο που πιστεύει ότι το αντιλαμβάνονται οι άλλοι.

Φροντίδα ως αυτοθυσία: Εξετάζει την πεποίθηση ότι η διατήρηση μιας σχέσης προϋποθέτει την προτεραιότητα των αναγκών των άλλων έναντι των προσωπικών αναγκών.

Σίγαση του εαυτού: Αξιολογεί την απόκρυψη σκέψεων, συναισθημάτων και επιθυμιών με σκοπό την αποφυγή διαφωνιών, απόρριψης ή απώλειας μιας σημαντικής σχέσης.

Διχασμένος εαυτός: Αποτυπώνει την απόσταση μεταξύ της εξωτερικής, συμμορφωμένης εικόνας και των πραγματικών εσωτερικών συναισθημάτων, όπως ο θυμός, η απογοήτευση ή η αντίσταση.

Βαθμολόγηση

Οι 31 προτάσεις βαθμολογούνται σε πενταβάθμια κλίμακα τύπου Likert, από 1 («διαφωνώ απόλυτα») έως 5 («συμφωνώ απόλυτα»). Ορισμένες προτάσεις έχουν αντίστροφη βαθμολόγηση και πρέπει να ανακωδικοποιούνται σύμφωνα με τις οδηγίες της χρησιμοποιούμενης έκδοσης.

Μπορούν να υπολογιστούν επιμέρους βαθμολογίες για τις τέσσερις υποκλίμακες και μία συνολική βαθμολογία. Το συνολικό αποτέλεσμα κυμαίνεται θεωρητικά από 31 έως 155 μονάδες. Υψηλότερες βαθμολογίες υποδηλώνουν εντονότερη τάση αυτοσίγασης, αυτοθυσίας και εξωτερικής αξιολόγησης του εαυτού. Δεν έχει καθιερωθεί ένα οικουμενικά αποδεκτό κλινικό όριο και, συνεπώς, τα αποτελέσματα ερμηνεύονται κυρίως συγκριτικά.

Στατιστική ανάλυση

Η ανάλυση μπορεί να περιλαμβάνει περιγραφικά στατιστικά στοιχεία για τη συνολική βαθμολογία και τις υποκλίμακες, καθώς και εκτίμηση της εσωτερικής συνέπειας με τον συντελεστή Cronbach’s α ή τον συντελεστή McDonald’s ω.

Οι σχέσεις της αυτοσίγασης με την κατάθλιψη, την αυτοεκτίμηση, την ποιότητα των σχέσεων και άλλες ψυχολογικές μεταβλητές μπορούν να διερευνηθούν μέσω συσχετίσεων, παλινδρόμησης, ανάλυσης διαμεσολάβησης ή μοντέλων δομικών εξισώσεων. Οι συγκρίσεις μεταξύ διαφορετικών πληθυσμιακών ομάδων προϋποθέτουν προηγούμενο έλεγχο της παραγοντικής ισοδυναμίας.

Ψυχομετρικά χαρακτηριστικά

Η αρχική έρευνα παρουσίασε υψηλή εσωτερική συνέπεια για τη συνολική κλίμακα και ικανοποιητικές ενδείξεις αξιοπιστίας επαναληπτικών μετρήσεων. Υψηλότερες βαθμολογίες έχουν συσχετιστεί με εντονότερα καταθλιπτικά συμπτώματα και δυσμενέστερες διαπροσωπικές εμπειρίες.

Ωστόσο, μεταγενέστερες μελέτες δεν επιβεβαίωσαν πάντοτε με συνέπεια την αρχική τετραπαραγοντική δομή. Για τον λόγο αυτό, συνιστάται να εξετάζεται η παραγοντική εγκυρότητα και η αξιοπιστία τόσο της συνολικής κλίμακας όσο και κάθε υποκλίμακας στο εκάστοτε δείγμα.

Εφαρμογές και περιορισμοί

Παρότι η STSS αναπτύχθηκε αρχικά μέσα από τη μελέτη των εμπειριών των γυναικών, έχει χρησιμοποιηθεί και σε άνδρες, εφήβους, ζευγάρια και διαφορετικές πολιτισμικές ομάδες. Η εφαρμογή της σε νέους πληθυσμούς απαιτεί προσεκτική γλωσσική και πολιτισμική προσαρμογή.

Η κλίμακα δεν αποτελεί αυτοτελές διαγνωστικό εργαλείο για την κατάθλιψη ή άλλη ψυχική διαταραχή. Τα αποτελέσματα πρέπει να ερμηνεύονται σε συνδυασμό με το κοινωνικό και σχεσιακό πλαίσιο του ατόμου, καθώς η αυτοσίγαση μπορεί να αποτελεί αντίδραση σε πραγματικές συνθήκες ανισότητας, απόρριψης, σύγκρουσης ή κακοποίησης.

Βιβλιογραφία

Cramer, K. M., & Thoms, N. (2003). Factor structure of the Silencing the Self Scale in women and men. Personality and Individual Differences, 35(3), 525–535.

Jack, D. C. (1991). Silencing the self: Women and depression. Harvard University Press.

Jack, D. C., & Dill, D. (1992). The Silencing the Self Scale: Schemas of intimacy associated with depression in women. Psychology of Women Quarterly, 16(1), 97–106.

Jack, D. C., & Ali, A. (Eds.). (2010). Silencing the self across cultures: Depression and gender in the social world. Oxford University Press.