Κλίμακα Σχέσης του Agnew [ARM-5]

Περιγραφή

Το Agnew Relationship Measure – 5 (ARM-5) είναι ένα ψυχομετρικό εργαλείο που έχει σχεδιαστεί για να αξιολογεί την ποιότητα της θεραπευτικής σχέσης μεταξύ θεραπευτή και πελάτη. Αποτελεί μια σύντομη έκδοση του αρχικού Agnew Relationship Measure (ARM), και περιλαμβάνει πέντε βασικά στοιχεία που αξιολογούν την εμπιστοσύνη, τη συνοχή, την υποστήριξη, την επικοινωνία και τη συνεργασία στη θεραπευτική σχέση.

Στόχος

Ο στόχος του ARM-5 είναι να παρέχει μια αξιόπιστη και σύντομη μέτρηση της ποιότητας της θεραπευτικής σχέσης, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διάφορες θεραπευτικές ρυθμίσεις. Η βελτίωση της θεραπευτικής σχέσης θεωρείται κρίσιμη για την επιτυχία της ψυχοθεραπείας, και το ARM-5 μπορεί να βοηθήσει τους θεραπευτές να αξιολογήσουν και να ενισχύσουν τη σχέση τους με τους πελάτες τους.

Ανάλυση

Η ανάλυση των δεδομένων που συλλέγονται μέσω του ARM-5 περιλαμβάνει τη χρήση στατιστικών μεθόδων για την αξιολόγηση της αξιοπιστίας και της εγκυρότητας του εργαλείου. Η ανάλυση παραγόντων χρησιμοποιείται συχνά για να επιβεβαιώσει τη δομή του εργαλείου, ενώ η ανάλυση αξιοπιστίας (π.χ. Cronbach’s alpha) χρησιμοποιείται για να διασφαλίσει ότι τα ερωτήματα του ARM-5 μετρούν με συνέπεια τις πτυχές της θεραπευτικής σχέσης.

Βαθμονόμηση

Η βαθμονόμηση του ARM-5 γίνεται με τη χρήση μιας κλίμακας Likert, όπου οι συμμετέχοντες βαθμολογούν τις δηλώσεις από το 1 (καθόλου) έως το 7 (πολύ). Οι συνολικές βαθμολογίες υπολογίζονται για να δώσουν μια γενική εικόνα της ποιότητας της θεραπευτικής σχέσης. Υψηλότερες βαθμολογίες υποδεικνύουν μια ισχυρότερη και πιο θετική θεραπευτική σχέση.

Βιβλιογραφία

Agnew, R. M., & LoCoco, P. (1995). “The development and validation of the Agnew Relationship Measure (ARM).” Journal of Psychotherapy Integration, 5(3), 227-242.
Horvath, A. O., & Greenberg, L. S. (1989). “Development and validation of the Working Alliance Inventory.” Journal of Counseling Psychology, 36(2), 223-233.
Bordin, E. S. (1979). “The generalizability of the psychoanalytic concept of the working alliance.” Psychotherapy: Theory, Research & Practice, 16(3), 252-260.
Martin, D. J., Garske, J. P., & Davis, M. K. (2000). “Relation of the therapeutic alliance with outcome and other variables: A meta-analytic review.” Journal of Consulting and Clinical Psychology, 68(3), 438-450.
Norcross, J. C. (Ed.). (2002). Psychotherapy relationships that work: Therapist contributions and responsiveness to patients. Oxford University Press.